renkli pamuklar

Kalktım fiyonk'a taktım....

2009-06-07T01:58:00.003+03:00

Annem İstanbul'a demir attı...

Bendeniz ergenliğe yeni girmiş çıtır kız tadında yaşıyorum son 1 aydır. Eve geliş – gidiş saatleri mesaiye kaldığım günler dışında tamamen anneye endeksli. Yanlış anlaşılmasın tabii ki güzel şey aileyle yaşamak ama yalnızca tatillerde desem kimler taşa tutar beni acaba? Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Nimet Çubukçu'nun gücüne gider de bi soruşturma açıverir mi ki?
Öhe öhe! Annemi çok severim ben ama bunca yıl özgür yaşamaya alışmış bünyeye garip bi his veriyor bu uzun birliktelik. Aman Allah sağlık versinde hep başımızda olsunlar...

Annemle her haftasonu İstanbul'un farklı bi yerini keşfe çıkıyoruz, bayılacak raddeye gelene kadar geziyor, didiklenmedik mağaza köşesi bırakmıyoruz. Yarın Ihlamur hanımda iştirak edecek günübirlik turumuza. Anneler, kızları ve bitmez vıdı vıdıları tadında olucaz.

Eskiden Amerikan filmlerinde anneler ve kızları temalı günler olurdu. Anneler gayet şık giyinir, kızları fiyonklu tokalar ve uzun beyaz elbiseleriyle arz-ı endam ederlerdi. Yarın bende mavi fiyonklu taçımı takayım, salına salına yürüyüp etrafa göz kırpayım diyorum...

Ay! mutlu oldum birden...

Of!

2009-06-06T01:44:00.002+03:00

Defne düdüğünün cuma gecesi dırdırından muzdarip olduğumdan ve artık filmimi rahatça izlemek istediğimden dolayı çok uzun zaman sonra merhaba!

Bi maruzatım yok aslında...

2007-10-18T15:53:00.000+03:00

Uzun süre olmuş yazmayalı. Ne yaptım ne ettim bu uzun süreçte hiçbirşey hatırlamıyorum desem yeridir…

DAPHNE geldi, gezdi, gezdirdi, gitti. Ben bayramda ailemin yanına gittim, geldim. Gidişim süperdi de dönerken başıma ilmek ilmek çorap ördüğümü biraz geç de olsa farkettim Ah! körolası talihim ne vardı son gün dönecek diye de içimden yüzlerce kez hayıflandım. Tamı tamına 16 saat süren yolculuğumuz, yanımızdaki nevalenin tükenmesi, sigara stoklarının bitmesi ile işkencelerin alasına döndü, yağmurda cabası tabi. Arabanın bagajındaki annemin yaptığı yaprak sarmalarına yağmur yüzünden ulaşamamamız sinir etti beni aslında. Pek sevgili kardeşlerim şöyle bi şövalyelik yapıverelimde ablamızın yüzü gülsün demediler, sağolsunlar ikiside pek nane molla. Neyse en azından sağ sağlim evlerimize dönebildik. Hem geç oldu hem güç oldu ama bana iyi bir ders oldu bu yolculuk. Tövbe büyük sözüme ama bir daha asla son gün dönmem Asitane’ye…

Heh! Neredeyse unutuyordum. Bu yolculuğun en büyük kazanımı, Hayko Cepkin oldu. Yolculuğun başında eh! ne bu şimdi? başım şişti deyip laf ettiğim Haykocuğum’a ayıp ettiğimi sonradan anladım. Yalova güzergahında santim ilerlemeyen trafikte sıkışıp kaldığımızda bozulan sinirlerimiz o cd ile bir güzel gitti ki ben bile şaştım kaldım. Loop’a aldırdığım şarkısını dinleyerek, sözlerini ezberledim. Hatta hala onu dinliyorum diyebilirim. Biliyorum taktım mı takarım ben, huyum kurusun…

Siyahın her tonundan şöyle eksantrik bi makyaj yapıp ilk konserine gideyim, derya denizler gibi dalgalanayım diyorum…

LONDRA YOLCUSU KALMASIN...

2007-09-17T14:23:00.000+03:00

Tarih: 08 Eylül 2007
Yer: Haliç - Eminönü
Saat: 20.00

İki yorgun şehir gezgini, tüm günün hakkını verdikten sonra tramvay durağında, gelip geçen arabalara bakınmakta. İçlerinden şaşkın olan ise elinde ki makinasıyla daireler, kalpler çizip artistik ışık oyunları yakalamaya çalışmakta idi…

İşte hatırladığım son kare bu.

O günün gecesi hastalanan bünyem, müteakip günlerde de arıza çıkardı. Tüm gün koşturup DAPHNE hanımın suyunu, tripodumsu sopasını taşıdıktan, üstelik pek de şen şakrak iken nasıl birden hastalandım anlayamadım doğrusu:)

O gündür hastaydım, bu güne dek...

PS. Şimdi de tutturmuş o fotoları beğenmedim. Bir daha gidicez, ben anlamaz deyip düdüğünü öttürüyor. Londraya bi uçak bileti almaya gidiyorum ben:)
DAPHNE kuzum bavulunu hazırla gidiyorsun. Hahahah!

İKİ MANDAL LÜTFEN...

2007-09-03T16:34:00.000+03:00

Pazarlar hep aynı…
Bugün çok zor uyandım. Kalkamayacağım zaten dün geceden belliydi. Saat geceyarısını gösterirken hala absürt bir çizgi filmi seyretme çabasındaydım.
Baştan sarmamıştı film aslında. Bir kere başladın sonunu bari getir telkinleriyle ancak yarısını izleyebildim. “Prenses Mononoke” epey uzun bi süre önce alınıp, zulalanmış filmlerim arasındaydı. Adında prenses geçiyor güzeldir diye seçmiştim onca film arasından. Gel gör ki ne prenseslik bir durum vardı ne de kurbağalık... Hayalkırıklığı sarmışken tüm ruhumu biraz televoleye takıldım. O daha da gerince belgesel seyredip kopayım şu insan aleminden börtü böcek ne alemde acep? deyip Discovery'i tıkladım. Birde ne göreyim perili köşklerin koridorlarında gezinen ruhlar sarmıştı ortalığı. Bu kabus böyle gider en iyisi gidip yatmak deyip rutinleri yerine getirdikten sonra kabus ötesi bir geceye balıklama daldım. Önce yastığımda örümcek geziyor zannettim, kulağıma girecek korkusuyla ışığı koşarak açtım. Tüm yatağı silkeleyip az biraz huzur bulunca camı kapatıp kapatmama mevzusuna takıldım. Kapasam iyi olur, serinledi hava, kapamasam temiz hava girer sabah rahat uyanırım ikilemiyle bir iki saat geçirdikten sonra sabah beş gibi yerimden fırladım ne olduğunu anlamadan. Baktım odaya bir süre. Kalkıp tv seyrettim…
Ve Pazartesi gözüm kapanıyor.
Mandallamak lazım bu gözleri…

YALANCI GELDİ HANIMMMM!

2007-08-31T12:29:00.000+03:00

Pek sevgili Mr. TD’cim mimlemiş beni.
Yalanların lam’ı cim'i olmaz deyip başlayayım bari…
Efendim, şimdi bu yalanlar ikiye ayrılır: 1- Beyaz yalanlar
2- Hasta eden yalanlar

Beyaz yalanlar güzeldir, söyleyiniz. Hatta izin veriniz size de söylesinler:)
Çoğu zaman mutlu eder beyaz yalanlar, yalan olduğunu bile bile çaktırmadan, onaylayıp, söyleyene tebessüm edip geçiştirmek en doğrusudur benim kanaatimce.

Faraza “aşkım kilo mu verdim sen ?” klişe söz öbeği, çoğu kadını mutlu mesut etmeye namzet en etkili yalanımsılardanken, aileden uzak yaşayanların en büyük problemlerinden biri olan yemek sorunsalı için anneye söylenecek “Ohooo! Annecim, merak etme, akşama kuru fasülye, pilav pişirdim, mis! aynı senin yaptığın gibi oldu, sen dertme… “ tadında yalanlarda söylenmesi farz olanlardandır.

Hasta eden yalanlar kötüdür, insanı bozar, hiç gerek yoktur. Söyleyeni de sevmem, söyleteni de…

Benim yalanlarımın pek çoğu beyaz, bembeyazdır. Arada kalkıp Ayşe teyzeye yıkatıyorum ondan herhalde :P

PS: Yazmadan geçemeyeceğim Kurban’ın pek güzel bi şarkısı vardır, bilenler bilir.
“Yalan dostum aşk diye birşey yok aşk dediğin üç günlük eğlence” diye. Şu sıralar aşk’ın yalan olduğu konusunda mutabıkız kendileriyle :P

Ayrıca bu kadar mühim bir mim mevzusunu suya sabuna dokunmadan ancak bu kadar kıvırabilirdim deyip, kutluyorum kendimi :)

Ben de şu sıralar İstanbul'u 2. kez fethetmeye hazırlanan DAPHNE hanımı mimliyor, kendisini en yakın zamanda bekliyorum efenim...

TATİLDEYİM

2007-08-17T16:08:00.000+03:00

TDK
Tatil: Eğlenmek, dinlenmek amacıyla çalışmadan
geçirilen süre.

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken...

2007-08-14T13:09:00.000+03:00

Geçen hafta IHLAMUR’la Sultanahmet’te gerçekleşen bir davete icabet etmem gerekti. İş çıkışı apar topar yapılan aktivitelerden pek haz etmem aslında... Ama günler öncesinden söz verdiğim için geri çevirebilmemin imkanı yoktu. Sabah yapmış olduğum makyajım akıp Marilyn Manson edalı bakışlara sahip olmama sebebiyet verirken, saçlarım bütün gün tepemde toplanmaktan artistik bi şekilde taranmış gibi krepelenmişti. Bi süre uğraşıp toparlamaya çalıştım kendimi… Sanki, toparlamaya çalıştıkca kötü oldu gibi geldi bana. Bunu çevremdekilere sormak gerekirdi aslında…

Şirketten, önümde hayli bi yol olduğunu gözönüne alıp biraz erken fırladım. Bir ara, sıcağın da etkisiyle yolun, hiç bitmeyecekmiş gibi geldiğini hatırlıyorum. Hatta tramvayda canhıraş bağırıp, ‘Durdurun şunu inicem!’ deme raddesine bile gelmiştim.

Ama ineceğim noktaya gelip de o turist grubun peşi sıra yürümeye başladığımda resetlemiştim her bi şeyi. Sanki o yolda yürüyüp aval aval bakınan ben değildim artık. Cadı renklipamuklar gitti, 10 küsür sene önce arkadaşlarıyla Divanyolu’nda gezip, o büyük çınarın altındaki çay bahçesinde dünyayı kurtaran renklikozalak geldi. ‘Ne günlerdi be!’ dedim…

IHLAMUR’u unutup, tüm sokaklarını arşınlamak istedim Sultanahmet’in…

İster istemez iki yaş akıverir şimdi gözlerimden diye de önce kara gözlüklerimi taktım. İnsanlar yanım sıra yürüyüp giderken ben, dilediğimce hüzünlü bakabildim koyu camlarımın ardından…

Benim garip huylarım vardır…

Geçmişimde bıraktıklarımı hep o vakitlerdeki güzellikleriyle anımsamak isterim. İşte tam da o yüzden çok uzun süre dönüp bakmadığım, Sultanahmet sokakları gibi…

Adliyenin önünden kısa adımlarla yürüyüp, dolu dolu dört sene geçirdiğim, zaman zaman nefret edip, kaçıp kurtulmak istediğimi oda arkadaşlarıma bağıra çağıra anlatıp, biraz daha erken uyumalarını sağlamak için yüzlerce kez dil döktüğüm…

Kimi zaman o eski kapısının önünde karnımdaki pır pır kelebeklerle çok geçmişte kalmış sevgiliyi beklediğim…

Okul bitip yurttan ayrılma vakti gelip çattığında ise o kocaman bavulumu eski koridorlarında sürüklemeye çalışırken ben, sizi, burayı çok sevmişim esasında deyip, hıçkıra hıçkıra ağladığım, İstanbul’daki ilk evim…

11 sene olmuş, o kapıdan çıkıp dünyaya karışalı…
Oysa, dün gibi anımsıyorum ıslak gözlerle bakıp, son kez el salladığımı…

Hiçbir cumartesi günüm bir türlü yetmedi…

2007-08-06T13:59:00.000+03:00

Bu sene yazın nasıl geldiğini anlayamadığım gibi gidişinden de pek endişe etmeyeceğim gibi görülüyor, şimdilik. Belki bunda henüz bünyeyi denize sokamamış olmamında etkisi vardır. Geçen yazlarda ne yapar ne eder bi şekilde leb-i deryaya cumburlop dalar, Şebnem Çapa bronzluğu yapabilmek için epey efor sarfederdim. Şimdilerde büyüyor muyum neyim? eziyet gibi geliyor her bii şey...

Tatil için lokasyon belirleyebilmek bile tüm enerjimi aldı diyebilirim. Kiminle gideceğim ise anket konusu bile olabilir. Ailem bize takıl; kızım, seni çok özledik derken, arkadaşlarım bensiz tatilin, tatsız tuzsuz yemeğe benzeyeceğini söylüyorlar. Hahaha! Hiç megolaman değilimdir ben, yanlış anlaşılmasın. Ama zaman zaman neşe kaynağı ve sevgi pıtırcığı da olabiliyorum. Kendim bile şaşırıyorum bu hallerime ama oluyor işte. Depresifliği üstümden sıyırıp attığımda full neşe, tam geyik ne yaptığı belli olmayan abuk subuk bişi ortaya çıkıyor. Deli manyak, doğru bir tanımlama olabilir…

Cumartesi, pek sevdiğim iş arkadaşlarımla et mangal yapıp, kolesterolde tavanı gördük. Kırmızı, beyaz piti kareli masa örtüleri ve aynı desenden önlükleriyle garsonlar pek bi hoş tuttular bizi. Açık havanın da etkisiyle sersemlemiş bi şekilde “runaway train” ezgileriyle evimize geri döndük. Ben gençliğime de döndüm az biraz. Ah! Eski kemancı günleri deyip, hayıflanmadım değil…

Dün de IHLAMUR’la geleneksel haftasonu Yeniköy – İstinye parkuru yeme, içme, bakınıp, söylenme aktivitemizi gerçekleştirirken yeni bir lisan öğrenmenin önemini mütaela ettik. Ben, almanca ve ingilizce pratiği yapmak istediğimi el lisanıyla dile getirirken şaşkın IHLAMUR japonca cevaplar verip beni hasta etti. Geyiğin boynuzları yerlerde sürünürken, grubumuzun ağırbaşlı üyesi bizimle yola çıkmanın kendisi için baştan hata olduğunu, ciddi bişi konuşmanın imkansızlığını dile getirdi. Hayat zaten zor, haftasonu dünyayı kurtarmayalım güzelim, sen herşeyi kafaya takma diyecektim, demedim:)

Açtım I-pod umu daldım en uzak hayallere…

“Ey! en uzak hayalim, sen nelere kadirsin bir bilsen, bilemezsin ama. Ben, seni düşünürken hep mutlu oluyorum desem inanmazsın da bana, biliyorum. İyi ki uzaksın iyi ki yakınımda değil…” dedim kendi kendime.

PS. Milchschnitte den umudu kestim ben. Kendim gider yerim Almanya ya. Emeği geçen tüm blogspotcu arkadaşlarıma; başta Daphne olmak üzere çok thanks diyorum.

Derdime derman çikolat kız

2007-07-19T17:34:00.000+03:00

Epeydir bi tatlı sevdası aldı başını gidiyor bende.
Her öğle yemeği sonrası bizim marketi arayıp bi şamfıstıklı kare çikolata siparişi verip vermeme ikilemi yaşıyorum. Bazen boş ver ye diyorum, keyifle hüpletiyorum sıcaktan erimiş çikolataları iş arkadaşlarımın şaşkın bakışlarına aldırmadan. Ya da kalkıp kendim gidiyorum, kendine market diyen bakkala... Beş-altı Algida'yı poşete doldurduğum gibi dönüyorum şirkete. Beğenilerine göre dağıtıp ağızlarını kapıyorum hepsinin sus payı hesabı...

Çikolatayı oldum olası sevmişimdir zaten. Hele çocukken Almanya’nın envai çeşit schokoladeler'ini seçe seçe bitiremezdim o kocaman grossmarketlerden.
Bi dolu kinder sürpriz alır, eve gider gitmez hepsini kırıp önce içindeki oyuncakları yapardım, annemin çenesine aldırmadan. Sonra da karşılarına geçip sanki Eyfel’i dikmişim havalarında kırık çikolataları yerdim büyük bi keyifle...

Hele hafta sonları babam ve küçük kardeşim Murat ile yaptığımız alışverişlerde çoğu zaman zıvanadan çıkar, sinir ederdik babamı... Adamcağız arabayı park eder etmez popcorncunun önünde biterdik, iki kardeş. Karamelli popcorn, sorunsuz bi alışveriş için ilk şarttı. Markete girer girmez de evin ihtiyaçlarından önce pasta reyonuna doğru sürükleyip hemen bi schwarzwald’i (karaorman pastası) sepete attırıp, çikolatalarımızı da aldıktan sonra rahat bırakırdık babacığımı. Ha! Pardon unutmuşum çıkarken bi de donut yerdik sıcak sıcak.

Şimdi utanıyorum o günkü yeme kapasitemden... Ama n’apim felaket bi iştah varmış ben de. Hoş şimdi de pek farklı değilim ama gerektiğinde yememem gerektiğini biliyorum en azından...

Geçenlerde DAPHNE ciğimle yazışırken söz döndü dolaştı; yine, yemek mevzularına geldi. Benim art arda gelen yiyecek, içecek sorularıma hiç bezmeden cevap veren Daphne'yi sonunda tek soruyla tuş ettim. Halbuki çok basitti; hatta soru değil, bi ricaydı. "Bana Milchschnitte getir gelirken!" dedim bütün doğallığımla ya da oburluğumla mı demeliydim acaba? "Ne Milchschnitte mi o ne? Ben bilmem ama bi araştırayım, bakayım" dedi. Yaklaşık iki aylık bi Ar-Ge sonucu İngiliz topraklarında Schnitte satılmadığına kanaat getiren ve Schnitte hakkında hiç bilgisi olmayan Daphne, tüm bu süreç boyunca verdiğim doneleri bi gün, bi anda hocus pocusumsu bi hızla toparlayıp, beni hayrete düşüren bi finalle bitirdi.

- "Cık cık cık ben Venedik gezisinde bi şii yemiştim. Dediğin şeye benzeyen, hatta dondurma dolabından çıkarmıştım. Kremamsı, kekimsi bi şeydi. O mu acaba?
Ama İtalya bilemicem" deyince... Bende şimşekler çaktı, gözlerim dönmeye başladı. Evet, oydu; Milchschnitteydi o! İtalya merkezli, Ferrero şirketinin enfes çikolatamsısı, yanlış topraklarda aradığım nefaset ötesi.

Şimdi üzülsem mi, sevinsem mi bilmeden Milchschnitte hayalleri kuruyorum.
"Belki bi gün Türkiye'ye de gelir, doya doya yerim ya da bu blogu yanlışlıkla okuyan biri olur da acıyıp 10'lu paket Schnitte'yi gönderiverir mi acaba?" diye. Hatta bu postu tüm dillere çevirip öyle mi yayınlasam? Sesimi duyan yok mu?..

Snif snif...

2007-07-05T20:06:00.000+03:00

Değişiklikleri takip edemiyorum artık...
Ben sabit kalsamda çevrem amansız bi devimde.
Birkaç senedir olagidenler hafızamda kuytularına saklandılar. Küçük bi iç çekişde hemencecik kafalarını uzatıyorlar edepsizce, zaman zaman bikaç gülen surat görmüyorda değilim tabi ama nedense acıtanlar daha fazla gibi geliyor bana, bilmiyorum bilemicem sanırım hiç.
Derin mevzular bunlar fazla kurcalamamalı…

Aslında The Secret’i okumaya başladığımdan beri kendimi daha pozitif, evrene verdiğim mesajları da daha bi politik bulur oldum. Aklıma o an ne geldiyse isteyiveriyorum evrenden. Acelesi yok zamanla diyor çok beklentiyede girmiyorum. IHLAMUR korkar oldu bu durumdan. Yırtıcam o kitabı kafayı mı yedin sen ? diyor inanmıyor isteklerimin gerçekleşeceğine. Umutsuz gözlerle uzaktan izlemekle yetiniyor şimdilik.

Bugün iş güçle cebelleşirken pat diye bi poşet düştü önüme. Mana veremedim once ama bizim Little K’yı görünce çaktım köfteyi. Bu sene uzun yıllardır birlikte çalışıp, dertleştiğimiz aynı şeylere gülüp eğlendiğimiz canım iki arkadaşım kendi istekleriyle başka bi ülkeye transfer olunca küçük çapta bi travma yaşamıştım içten içe. Neyse ki zamanla insan herşeye alışıyor. Tabi arada aklıma geldiklerinde burnumun direği sızlamıyor değil ama olsun onlar orda mutlu deyip kendimi avutuveriyorum hemencecik. Onlar içinde dileyiveriyorum evrenden bişiler. Artık dileklerim kimin lehine olur görücez zamanla. Pılıyı pırtıyı toplayıp dönerlerse çok inanıcam bu kitaba ama kızacaklar şimdi bana. Canlarım affedin beni. Hillcim özelliklede sen:)

Neyse bizim yol fatihi küçük concon olabildigince kibar bi sekilde al bu senin Cecil gonderdi dedi. ( Cecilcim adam olucak bizim ki şimdiden söyleyeyim gözün arkada kalmasın). Hediyelerim gelmiş dedim sonra Heidi sevinciyle. Görür görmez bayıldığım bi çanta çıktı o kadar yol tepmiş poşetten. Evirdim, çevirdim, koluma taktım, içini açtım bi dolu toka bide saç fırçası, isabet olmuş deyip oturdum saçlarımı taradım, tokaları takmaya kıyamadım şimdilik. Çok ama çok mutlu oldum. Nazik arkadaşlarım benim çok teşekkür ederim.

Günün geri kalanında Kılpaçinoyla hayata dair uzun uzun talklaştık. Karar verdi beni herkes anlayamazmış o yüzden yabancı biriyle evlenmeliymişim.
Hem sempatik hem yakışıklı olması konusunda hemfikir olduk. Mesela dedi Jean Marc Barr tipinde olmalı. Böyle birini bulursam kaçırmamam gerektiği konusunda epeyce nutuk çekti. Hemen bi "Le grand bleu" dvd si edinip ince ince seyredip her açıdan bakacakmışım Jean Marc’cığıma. Peki dedim ben de.

Haftasonu büyük ihtimal IHLAMUR vızıltısı ile “Le grand bleu” seyredip kafayı bulacağım. Cheers İngiltere.

Atmosferik hisler

2007-07-04T10:46:00.000+03:00

Bugün sabah sabah nerden geldiyse ben de felaket bir sıkıntı.
Bi galon bira icip dünyayı darma duman etme hırsı.
Denize atlayıp bir adaya kadar yüzebilme çöp gibi zayıflama, malak gibi yatma ve arap gibi kararma hissi var.

Yerim dar

2007-07-03T00:52:00.000+03:00

Sıkıldım çalışmaktan herşeyden bunaldım...

Ada vapuru yandan çarklı

2007-06-16T14:53:00.000+03:00

Cuma gecesi alelacele topladığım çantamı yüklenip sabah erkenden yola çıktım. Nefes nefese Kabataş' a vardığımda vapur hareket etmek üzereydi. Koşar adım jetonumu alıp zor yetiştim yandan çarklıya...

Vapur hareket etti, el salladım bizimle yarışan martılara...

Daha iyisini bulamayacağıma kanaat getirdiğim güneşin bağrındaki koltuğa oturdum. Yanım yönüm kıpırdayamayacak derecede doluydu, olsun dedim şunun şurası 1 saat hemencecik geçer nasıl geçtiğini anlamayacaksın bile. Pek de öyle olmadı kimseye rahatsızlık vermeyeyim diye önce ayaklarımı hanım hanımcık topladım. Yanımdaki yaşlı teyze yelpazesini dur durak vermeden savurduğu için baygın parfüm kokusu allerjimi azdırır korkusuyla burnuma selpak dayandım problemliler gibi.

Oldum olası pek sevmem zaten yan yana ve karşılıklı oturulan koltukları. Mutlaka karşı koltuktan birileriyle göz göze gelir sonrada çok kötü bişi görmüş gibi apansız çevirirsiniz fırfır gözlerinizi. O kişiyle bir daha göz göze gelmemeniz gerekmektedir artık, aksilik bu ya bakmak istemedikçe yanlışlıkla bakar daha bi sıkılır, sıkıntıdan patlar en sonunda kalkıp gidersiniz oturduğunuz yerden, halbuki daha gideceğiniz yere varmaya daha bi ton mesafe vardır ve oturacak yer bulma umudu hemen hemen hiç yoktur.

Elimde starbucks özentisi naylon nescafe bardağıyla döküp saçma endişesi duyarak yol aldım vapurun daha havadar kısmına. Rüzgardan bir türlü çakamadığım kibritimle sigaramı yakmaya çalıştım bir süre. Bir sigara içimlik mesafeden sonra ilk ada, tatsız nescafem bitince ikinci ada ayağa kalkıp çıkışa ilerleyince de ineceğim adaya ulaşmıştık bile.

Sırt çantamı sırtlanıp gözlüklerimi de takınca hazırdım artık adayı keşfe. İskelenin hemen yanındaki çay bahçesi ilk durağım oldu biraz erken bi duraktı ama ne yapamayacağını hemen kavrayamayan bünyem için gerekliydi. İki düşünmeli, bi kaç telefon görüşmesi yapmalı ve kirlenen ellerimi yıkamalıydım her şeyden önce. Çayımı içip tostumu yedikten sonra, hesabı ödeyip masamdan kalktığımdan beri beni takip eden kedi ailesiyle birlikte arka sokaklara doğru yürümeye başladım. Pist gelmeyin dedikçe peşimi bırakmadılar, ben de kendimi küçücük bi bakkalın içine attım. Yürürken bana ağırlık olacağını bile bile malum gazetelerden birini aldım, ekleriyle birlikte neredeyse 2 kilo geliyordu meret. Sakız sardunyalı balkonlara baka baka iki sokak gezdim ilerdeki pastanede bi mola verip gazetemi okuyayım bari en iyisi dedim umarsızca. Soğuk bir limonata gazetenin ekleriyle süper gitti, hepsi bir çırpıda okundu bitti. Arkadaşlarımın 2 saat sonra geleceği telefonunu aldıktan sonra şaşkınlıkla karışık küçük bir şok yaşayıp, boynumu büktüm oturduğum yerde kalakaldım bir süre...

Uzun zamandır görüşemediğim arkadaşımla görüşecek olmanın verdiği mutluluğun yanında acaba çok değişmişsin, seni yaşlanmış gördüm der mi?endişesiyle beklemeye devam ettim oturakaldığım yerde. Ta ki oniki vapurunun gökyüzünü siyaha boyayan dumanını görene dek. Onları telefonla yönlendirip bulunduğum lokasyonu bildirdikten sonra kocaman gülümsemelerle koşar adım bana doğru yürüyen eski dostumu hemencecik tanıdım onca kalabalığın arasında. Sanki dün ayrılmışız gibi kaldığımız yıllardan, yerden devam ettik sözlerimize. Lafazan Sybille şen kahkahalarıyla doldurdu Heybeliada’nın sokaklarını. Güneş tam tepemizdeyken ne kadar gezilebilinirse o kadar gezdik, gelecekte satın alabilme ihtimaline karşı leylak kokulu evler beğendik, yorulduğumuzu hissettiğimiz anda önümüze çıkan ilk faytona atlayıp süratle kıyı şeridine ulaşıp önceden adresini aldığımız restauranta kapak attık. Oldukça leziz yemekler, zeytinyağlı salatalar denizden esen iyot kokusu eşliğinde keyifle yenildi, eski günler yad edildi.

Esen rüzgar, yenilen yemeklerin verdiği ağırlık hissi ve ilerleyen zaman bütün haftanın yorgunluğunu gün yüzüne çıkardı utanmadan. Gelecek ilk vapurla geri dönmenin en iyi fikir olduğu konusunda birleşip taze çayın demlenmesini bekleyemeden kalktık. Yürürken, daha önce fark etmediğim yaşlı balıkçı amcayı gördüm, güleç yüzüyle kovada ki iskorpitlerini özenle temizliyordu. İşini keyifle yapışına hayran olamamak elde değildi kendimi düşümdüm sürekli sıkılan, hep cuma olsun isteyen ben...

Doktor civanım ah! neler istiyor canım.

2007-05-14T17:39:00.000+03:00

Ayol! Ne bahtsız günlerdeyim diyesim var habire kendime...

Senelerdir her bahar tekerrür eden allerji ataklarım genellikle hapşırıkla geçiştirilecek düzeyde seyreder, çokta yormazdı beni. Eski moda antiallerjen ilacım ve kolonyam derdime ortak olur. Polen mevsiminin bitimiyle unutur, ertesi bahara kadar silerdim hafızamdam.

Bu sene ne olduysa oldu kılık değiştirdi benim vazgeçilmezim, hapşırıklar arttı, öksürükler nefes aldırmamaya başladı. Bu da yetmezmiş gibi son bir haftadır cildimde abuk subuk kızarıklılar boy gösterdi. Eh! pek tabi ki bendeniz, erteledim yine nasılsa geçer, iki kızarıklık kaşırsın biter moduyla. Baktım kaşı babam kaşı olacak iş değil en sonunda mecbur kaldım, aldım kelleyi koltuğa yollandım doktor civanıma. Bir kontrol bikaç tahlilden sonra sinir, stres kaynaklı nurtopu gibi yeni bir hastalığım oldu. “Madalyon” hastalığıymış adı, halk arasında “gül hastalığı” diye de geçiyormuş. Arkadaşlarım dalga geçtiler, bizim bildiğimiz “madalyon” iyi bişeydir seninki madalyonun diğer yüzü olsa gerek diye diye...

Kendime mi yanayım milletin dalgasına mı kızayım bilemez halde sürünüyorum o gündür.

Cumartesi evceğizimde hanım hanım otururken edepsiz alışveriş perisi kondu sol omzuma hadi kalk dedi, ne oturuyorsun gün geçmez para harcanmayınca, madem çalışıyorsun harcayacaksın, harcamayacaksan parayı ne yapacaksın! Hıhımmm dedim fırladım kalktım IHLAMUR’u da kandırdım. Kozmetik, Burger King, Flo’msu bi mağaza ve grossmarket gezdik, baktık, aldık, sevindik. Dönüş yolu, taksi hengamesi, alınanların yerleştirilip, alınmayanlara üzülünmesi ile gece oldu, sabah doğdu.

Pazar günü babamın telefonuyla uyandım, sıçrayarak. İzmir Cumhuriyet mitinginden anons yapıp, ortam nabzı hakkında bilgi verdikten sonra, tv’yi açıp seyretmem konusunda uyardı.Gurur duydum babamla.

Kahvaltı sonrası Eyüp Sultan’a gittik. IHLAMUR, imarethaneyi ve bilumum çıkmaz yolu sakata gelmeden gezdirdi, sağolsun. Oldum olası sever zaten aksiyonu, illa bi zabıtaya yol sorar, dilenci kadına kaçamak bi bakış atar, telaşlanıp adımlarını hızladırır, son köşede durup ardına bakar...

Akşamüstü büyük hanım teyzenin anneler gününü kutladık. Mükellef bir sofra, çocuklar, torunlar, şen kahkahalar, mutluluk gözyaşları...

Hast du etwas zeit für mich dann singe ich ein lied für dich...

2007-05-09T18:01:00.000+03:00

Dün kendime izin verdim uzun zamandan sonra ilk defa ektim işi, gücü.
Doya doya uyudum ta ki IHLAMUR hanım uyandırana dek hoş kendisi uyandırdığını kabul etmiyor, zaten uyanacaktın herhalde sebep olmuş bahanesine sığınmış lafı döndürüp duruyor dünden beri. Neyse uyudum, uyandım, oturdum, kalktım, devrildim, uzandım.
Kalktım limonlu muffin yaptım, bir tepsi yetmedi iki tepsi yaptım. Sözde bugün şirkete getirecektim hepsini unuttum şaşkınlıkla. Yıkanacakları yıkadım dört beş makine, hiç tişörtüm kalmadığına kanaat getirdim ilk alınacaklar listesine alt alta ekledim renklerini. Abuk subuk videolar izledim, utanmadım birde eşlik ettim laylayyy laaa böyle kahpedir dünya diye...

My name is Earl’e takıldım, “karma”dan ben de nasibimi alır mıyım diye bakındım, düşündüm, karar verdim. Ben iyiyim zaten listem yok diye mi beni es geçiyorsun aşk olsun “karma” dedim. Bugün işe gelir gelmez bahçeye çıkıp kaplumbağa hazretlerine bakındım beton zeminden alıp çimene bırakıp, “karmaya” uzaktan göz kırptım. Hatta monitörümün üzerinde tur atan karınca z’ye bile izin verdim istediği gibi fink atıyor ekranımda.

Bronz olmadığıma üzüldüm sonra solaryum yapmalıyım, etek giymeli, rahat etmeliyim acelesinden dedim pek sevgili göbeğime bakarak...

Birkaç arkadaşımla telefon görüşmesi yaptım; Kimine sevindim, kimine üzüldüm...

LOST

2007-01-18T15:01:00.000+02:00

Buralardayım, ama ses veresim yok.
Epeydir methini duyduğum Lost’un dvixlerini ele geçirdim kardeşimin evinde. Günlerdir uykudan bayılacak raddeye gelene dek peşisıra seyrediyorum bölümleri. En yakın arkadaşlarım Kate ve Jackmiş gibi geliyor, öğlen yemeklerinde balık tutup deniz kestanesi kemirmek, akşamlarıysa o sahilde uyumak istiyorum, diğerleri olmadan.

Yola devam

2007-01-08T17:30:00.000+02:00

Uzun bayram ve yılbaşı tatili ertesi rehavetin sersemlettiği bünyemin hali içler acısı.
Sözde 2007 'e bomba gibi girecektik, nerde? İlk haftadan su koyuverdim bile. Uyku düzensizliğimi başarıyla devam ettiriyorum.Tv karşısında uyuklayıp, uyanıp tekrar uyuma çalışmalarım halen devam ediyor.

Zaman zaman tv seyretmeme kararı alıyorum, okuma lambasını yakıp kitabın sayfalarını çeviriyorum, manasızca bakarak. Fayda etmeyince bi papatya demliyorum şekersiz lıkır lıkır içiyorum, duvarlara bakıp kağıtları değiştirmenin vaktinin geldiğini tekrar kendime hatırlatıp, gözümün önüne getirdiğim renk scalasından yeşilin tonlarını seçip match ediyorum beyazla. İşin içinden çıkamayınca sallana sallana kalkıp sallama bi Ihlamur yapıyorum acelesinden, soğumasını beklerken kendime verdiğim sözü binince kez bozup, tekrar tv yi açıp iyi ki var olan Cnbc-e dizilerinin izlediğim bölümlerini izliyorum ilk defa izlermiş gibi. Family Guy’a bayılıyorum mesela. Arada aklıma geliyor Santaya kızıyorum tutmayacak yine dileklerim diye...

Hoşgeldin 2007, umarım

2006-12-28T17:10:00.000+02:00

Sevgili Santa Claus,

Vakit bulup yazamadım bi türlü sana ama öyle uzun bir listem var ki neresinden kısaltacağımı düşünüyordum epeydir.
Hoş 2006 listemde uzundu ama gözünden kaçtı sanırım, neyse...

Şimdi Santacım;

Sağlık en önemlisi bildiğin gibi. Senelerdir yazarım sana, şu uzun yaşamanın sırrını veremedin gitti. Ne var biz de sebeplensek. Senelerdir tek başına yaşar durursun sıkılmadı mı canın? Aman hastane kapısı, doktor yüzü görmeyelim Santacım.

Hayat kısa güzel yaşamak lazım. Güzel yaşamak içinse para lazım takdir edersin. Para lazım Santa hem de çok para. Herkesi ihya edecek kadar çok. Ne gerekiyorsa yapalım lütfen.

2007 de gezelim diyorum bi de senin kadar olmasada. Evde otur otur bunaldım canım. Şöyle İsviçreden başlayıp Ekvatorda soluklanıp ne bilim Yeni Zelandada bira içmek istiyorum.
Tek başıma değil tabi sevdiklerimle gezeyim, göreyim ne göreceksem. Şöyle bi içimiz açılsın, maviliklere atalım kendimizi di mi?

“Mutluluk öyle bir parfümdür ki, onu başkalarına sürdüğünüz zaman sizin de üstünüze birkaç damla düşer.” demiş Emerson. Anladın sen onu Santacım, bi yardım et, tut şu işin ucundan biraz, olmuyor böyle. Mis gibi kokutalım ortalığı, parfüm olur, hacı yağı olur artık bahtımızda ne varsa olur. Atıver sen onu da bacadan.

İşte hepsi bu.

Uyku kardeşim ver elini

2006-12-20T16:12:00.000+02:00

Rüyama yağmur yağdı.
Uyandım ben.
Düş perimi o uykuda kaybettim yağmurdan kaçarken.

Hiç uyuyamayanları düşünüyorum, o vakittir.
Yatak içinde debelenip duruyorum, arada gözümü açıp tavana dikiyorum...
Hepsi bu.

Bugün ayın ondördü kız saçını kim ördü?

2006-12-14T13:26:00.000+02:00

Uzun zaman oldu bloga uğramayalı. Ne vakit vardı ben de ne de takad. Şu haftasonu bi gelse tam süper olacak.

Her sene sonu olduğu gibi yine bi garip haller içindeyim. Sanırım Pisces olmaktan mütevellit binbir türlü hal mevcut bünyemde. Her duruma göre bi hal bulurum kendime hallerimden. Psycho hali, hep yemek hali, uyku hali...

Bu hafta işten erken çıkmaya özen gösterdim elimden geldiğince. Pazartesi oldukça uygun bi saatte evde olunca oturup bi film seyredeyim dedim, şöyle aşklı meşkli. Fazla bi alternatifimde yoktu aslında. Fi tarihinde Ihlamurla aldığımız “ The Secret Laughter of Women “i izledim. Colin Firth amcamız melez güzel Nia Long ablamıza kur yapa yapa bi hal oldu. Nihayetinde evlendi maşuklar ama ben kendi kendime sırıtmaktan bitap düştüm. Film bitince çok enerjik hissettim kendimi birden kalkayım ayın anlam ve önemine uygun düşecek bişiler yapayım dedim...

Ve Noel kurabiyesi yapmaya giriştim. Hoş İSTANBUL benim lebkuchenleri bir ay öncesinden alıp TR’ye getirmek için dolabının içine sotelemiş ama daha fazla dayanamadım. Bi an önce yapıp yemeliydim canım kurabiyeleri. Daha önce netten bulduğum tarifi aradım yarım saat kadar dosyaların içinde. Malzemeleri hazırla ölç tart derken olan enerjimin yarısı tüketmiştim çoktan. Ama yılmadım yaptım. Sırıtarak tepsiyi fırına koyduğumda küçük bi şok yaşadım kendimce. Mutfak, meşhur Fransız teşrifatçıbaşı Vatel’in kitchenine dönmüştü bi tek yolunmuş ördek tüylerini göremiyordum ortalıkta. Rulosundan çıkmış yağlı kağıt, yerlere damlamış pekmez, daha önce fırının içine tıkıştırdığım sonra fırlatıp oraya buraya attığım envai ebatta tepsi ve tepsicikler, Ihlamurun getirip bi yana tıkıştırdığı ekmek kadayıfı ve daha neler neler... Ortalığı toparlayıp kendimi dağıttığımda fırından yayılan mis kokular hemen güzel bi papatya çayı demlemem gerektiğini buyurdu naifce. Farklı kalıplarla şekillendirdiğim kurabiyelerim kalp oldu, yıldız oldu, çiçek oldu açtı tabağımda...

Binbirgece’den bir gündü salı Şehrazatla randevum vardı. Sinir sistemimi zorluyor bu dizi biraz. Takip etmek konusunda kararsızım. Allah başka dert vermesin diyorum kendime...

Dün, iş çıkışı Akmerkeze gidip hediye seçmekle iştigal ettim. Binbir eleme yöntemiyle aldığım kazak denendiğinde neredeyse 2 beden küçük geldi. En yakın zamanda değiştirilecekler rafına kaldırıldı. Geceyarısından sonraysa film seyretme hevesiyle sabah dörde kadar tutuklu, muhbir, polis, illegal ama polis kişileriyle haşır neşir olup perişan ettim kendimi yine.

Dizi dizi diziler...

2006-11-29T20:49:00.000+02:00

Dün gece işten eve dönerken tilkiler ve bilumum hayvanat fink atıyordu karmakarışık dimağımın nadide kıvrımlarında. Ne yemeli, ne içmeli, nasıl toparlanıp çarçabuk tv’nin karşısına geçmeliydim.

Benim eskiden böyle tv'ye, dizilere düşkünlüğüm yoktu cnbc- e dizileri dışında pek bişey izlemezdim. Nasıl böyle arabesk olabiliyorsunuz, aptal senaryolara kendinizi kaptırıyorsunuz der kınardım ağzı açık seyredenleri. Hatta zaman zaman asabım bile bozulurdu, kızlarla toplandığımız gecelerde cart curt dizisinin bilmem kaçıncı bölümünü nefes almadan seyrettikleri için trip yapar dizi bitene kadar zevzeklik ederdim.
Nasıl oldu, niçin oldu beni hangi boşluğumdan yakaladı? bilmiyorum ama fena esir etti beni bu sonu gelmeyen dizi hegemonyası. Esaretim sanırım dört yada beş dizinin elinde. Hergüne nerdeyse bir tane düşüyor. Şu cümlelerime ben bile şaşıyorum, bu ben değilim ki. Eskiden ne güzeldi eve geldikten sonra acele etmek için bi nedenim yoktu sallana sallana yemek yer, boş boş oturur, canım ne isterse onu yapardım, üstüne bide uykusuz kalmaz erkenden yatardım. Şimdi öyle mi? en kısa zamanda savsaklayarak dertop ediyorum kendimi.
Üstelik bununla da kalsa iyi. Biter bitmez bitti diye oflayıp, poflamalar sonu gelmez mızmızlanmalar...

Yayıl Hanım

2006-11-28T17:50:00.000+02:00

Salı sallanırmış ya ben pazartesiden sallanmaya başladım. İş güç pek bi yoğun fakat bu yoğunlukta ben de motivasyondan eser yok. Aklım fikrim eve gitmekte. Hoş eve gidip yatıp yuvarlanmak derdinde değilim çok şükür. Derdim tasam kitap okumak. Elif Şafak külliyatıyla haşır neşirim bu aralar. Bu aralar demekle son birkaç ayı kastediyorum. Baba ve Piç ile başlayan bu sevda Mahrem, Bit Palas ve Pinhan ile devam etmekte. Dün akşam başladım Pinhan’ı okumaya. Kitabın dili diğer kitaplarına nazaran daha ağdalı, bolca Osmanlıca kelime kullanılmış. Baktım olacak gibi değil aldım elime Osmanlıca - Türkçe sözlüğü bi okudum bi çevirdim. Üniversite yıllarım geldi aklıma. Kocaman Ferit Devellioğlu lügatını etütten etüte taşırdım, bir de sinir olurdum bu kadar ağır mı? olur bi kitap diye... Hasıl-ı kelam az biraz ders çalışır gibi hissettim kendimi. Ama olsun pek keyifli... Sıcacık evde kucağında kitap, elinde bardak içre papatya takılmak.

Dodo dün akşam Akçaydan geldi. Haftasonu için en yakın arkadaşı Boboyla gittiği cennet mekandan pek bi mendebur teşrif etti. Bi kaç sorumuzu savsaklayarak cevapladı, hediyelerimizi verdi, getirdiği peynirleri zorla yedirmeye çalıştı. Sonra da ben hasta oldum klimadan deyip homurdandı. Bize; Tahtakuşlar Etnografya müzesinden aldığı üzerlik nazarlık diye tanımlayabileceğim çaputlu tohum, kurutulmuş dağ kekiği, rezene, birkaç zeytin dalı bide peynir getirmiş. Ihlamur, memnun oldu hemen gitti fare gibi tırtıkladı peyniri. Laflamaktan oldukça geç yattım yine. Sabah mis gibi Ege peynirli bi sandviç yaptım kendime. Pof! keşke pazar kahvaltısı olsaydı bu ne güzel olurdu diye söylendim üstüne bi güzel. Ama zaten bu bir renklipamuklar klasiğidir, söylenirim söylenmeden olmaz...

Pazar Sıkıntısından...

2006-11-19T18:14:00.000+02:00

Ah! Vita bella...

2006-11-18T14:51:00.000+02:00

Cumartesi rehaveti beni benden aldı yine. Geç kalkmadım bugün aslında saat on gibi uyandım. Hemen tv’yi açtım çizgi filmleri kaçırmamış olma umuduyla… Sünger Bob’u ne vakittir seyredemiyorum. Bide geçenlerde atv’de çoçukluğumun vazgeçilmez çizgi filmi Çav Marco’nun yayınlandığını öğrendim. Annemle oturur izlerdik. Marco’yu çok severdi annem. Üzülürdü ona, bak yazık Marco’ya derdi, hep annesini arıyor. Üzülmesinin nedeni yurtdışında yaşıyor olmamızdı mıydı, annesine duyduğu özlem miydi kim bilir? Jenerikte Marco kocaman kahverengi çantasıyla bir limanda olur gemiye biner, Çaaav Marco çaav! çav Marco diye bağırırdı ve rolcaption akmaya başlardı. İç burkan müziği vardı bide :) Bu hafta kaçırdım ama haftaya mutlaka izlemeyi düşünüyorum eğer bi aksilik olmazsa.
Filmleri kaçırınca Cosmopolis'i seyrettim. Bu hafta ki concept mutluluk - mutsuzluktu. Az biraz içim daraldı. Üzerine Ihlamur kokulu bi kahvaltı yaptıkdan sonra ağırlık bastı, kahve yapmaya bile üşendim. Kahve içip fallanmalı mıydım acaba? Havada aksi gibi yağmurlu bu gün. Sıkı sıkı giyinip sokağa mı atsam kendimi yada nerelere atsam? Kendime habire bişiler öneriyor sonra abuk subuk gerekçelerle caydırıyorum. Bunda DODO’dan haber bekliyor olmamın da etkisi var sanırım, her an tamam hazırlan gidiyoruz telefonu gelecek gibi geliyor ve ben hazır olmadığım için suçluluk duyguma daha bi çok sarılıyor, akıp giden zamana hayıflanarak bakıyorum. Halbuki bloglarda saatlerce boş boş geziniceğime kalkıp biraz projeyi çalışşam ya da saatler önce yıkanan çamaşırları bi kalemde assam, alışveriş yapıp akşam yemeğini şimdiden hazırlasam, fuar için İstanbula gelen dayımı arayıp bi cafede buluşşam, tırnaklarıma bakım yapıp bu sefer pembemsi bi oje sürsem, falan filan…
Starbuck’ın kızı perşembe günü dünyaya geldi. Bizim Kılpacino sonunda baba oldu. Ela bebek mıkır mıkır mıkırdanırken babası fotoğraflarını çekmiş göndermiş, çok sevdik bebeği… Küçük tırtıl diyorum ben ona. Çok sevimli çok güzel…

1982

2006-11-13T17:38:00.000+02:00

Gök, gri ve puslu bugün. Miş'li zamanda kalmış Almanya’da ki çocukluk günlerim gibi. Sabahları hava çok soğuk olurdu, üşürdüm. Ağaçlar’ın gölgelediği yollarda yer yer güneş sızardı yaprakların arasından, seke seke sırtımda kocaman Heidi’li çantamla okuluma koşardım, neşeyle. Kimi zaman yanımda annem olurdu elimi sımsıkı tutmuş, kimi zaman Marie olurdu. Onunla ilk make-up denemelerimizi veya hoşlandığımız çocukları anlatırdık birbirimize neşeli neşeli. Ben, Tim’i seçerdim arsızca onun çok hoşlandığını bile bile, sinirlenirdi, kızardı bana çok. Okul çıkışlarında hava iyiden iyiye kararmış olurdu. Lapa lapa kar yağarken buzlanmış kaldırımlarda fiyuvv! diye kayardık komik renkli botlarımızla. Al al yanaklar, ellerimizde dondurmalarla sıcacık evlerimize dönerdik sonra. Ortanca kardeşim Kindergarten’e gidiyordu o vakitler ve öğretmenine aşık olmuştu. Yolda gördüğümüz sarı,uzun saçlı bayanların nerdeyse hepsine Christine diye bağırıyordu. Tabi onlarda şaşkınlıkla gülümsüyorlardı. Bizimkinin keyfi yerine geliyordu öpücükleri, gülücükleri alınca. Sene 1982 Eurovision şarkı yarışmasında ailecek tv ye kitlenmiş, gururla Tr’nin şarkısını beklemiş, muvaffak olamayacağımızı anladıktan sonra gecenin keyfini çıkarmaya karar vermiştik hatırladığım kadarıyla. Tüm ülkeler şarkılarını söylemiş sıra Almanyaya gelmişti. Nicole sahneye beyaz gitarıyla çıkmış bikaç dakika içinde beni ve kardeşimi kendisine hayran bırakmıştı. Kardeşim Christine diye anneme gösteriyordu Nicole’u ve kendi kendine el çırpıp, sallanıyordu.
Ein bisschen frieden, ein bisschen sonne, auf dieser erde, auf der wir wohnen...Hiç unutmadım o geceyi. Zaman zaman kardeşimle, geçmişten konuştuğumuzda hala o şarkıyı birlikte mırıldanırız.

DESPOT ABLA

2006-11-07T17:19:00.000+02:00

Dün çalışırken buzdolabının tamtakır olduğu geldi aklıma birdenbire. Yaşca küçük, ebadı büyük kardeşim, bikaç gündür ben de kalıyor. Kendisi mutfak faresi gibidir sağolsun. Kıtır kıtır kemirir eline geçeni. Durumdan mütevellit iş çıkışı acil Migros yapıp tepeleme doldurmalıydım köşeyi bucağı. Evde bişi kalmayınca olmayan moralim bozuluyor çünkü.
Anlaşıldığı üzere apar topar Migros’a gittim, reyonlar arasında döne döne doldurdum sepetimi. Sepet doldu, ellerim doldu, yine kahrettim niye büyüklerinden almadım diye. Hatta bi kaç şeyi gözardı edip almadım bile bile...
Elim, kolum poşet dolu, zor bela çıktım. Bulduğum ilk taksiye nazikce atladım. Sağolsunlar bizim bölgenin taksileri pek bi mendebur oluyor. Taksici efendi, yakın olicek fekat hömühömü tarafına gidebilir miyiz aceba? dedim çekinerek. Akşam akşam laf dalaşına girecek hal kalmamıştı ben de zira. Eve gidip yayılmak istedim hemen. Yemek filan hakgetireydi o an için. Yazık dedim sonra kardeşe aç açına oturacak kalk hazıra bişiler. Dodo bey’e de tarçınlı bişi yapıver acelesinden. Hemen Selin Kutucular’ın özene bezene hazırladığı “Büyükada Yemekleri, dedemin sofrası” kitabını aldım elime. Kardeş, o sıra tv8'de şehitlerimizle ilgili bi programı seyredip, heyheyleniyordu. Ben de baktım biraz ama yüreğim kaldırmadı, ağlar gibi oldum, kalktım gittim. Peynirli börek ve elmalı strudel yaptım, nefis oldu. Afiyetle yedik tıka basa. Ihlamur geldi sonra kardeşin tv zaplarına fazla tahammül edemeyip hadi bana müsaade deyip kaçarcasına gitti. Ani bi kararla tv’yi kapattım n’oldu demesine fırsat vermeden bi kitap tutuşturdum eline, al bunu oku dedim. Bi de sigarayı yasakladım bi gecelik.

Overtime

2006-11-02T06:00:00.000+02:00

Uzun zaman sonra yine sabaha karşı duruyorum. Ofisteyim, kadim mesai arkadaşım Tatar Ramazan, kısa bi uyku molası derdiyle yalpalaya yalpaya toplantı odasının yolunu tuttu biraz önce. Şimdi de en yenimiz, en küçüğümüz yol alıyor adım adım, kısacık rüyalar hayaliyle...

Bendeyse epey zamandır bi uykusuzluk hasıl oldu. Evde olsam uyurdum, pek tabii! ama şu an mümkünatı yok. Yoğun tempodan, günün nasıl bittiğini anlayamayan bünye, geceyle birlikte iyice nevrini şaşırdı. Hasıl-ı kelam gün oldu, gece oldu, gece oldu, gün doğdu. Açıkcası hoşuma gitmiyorda değil ofisin sessizliği, istediğim müzikleri dilediğimce dinleyebilme özgürlüğü...

Zaman hızla akıyor, birazdan güneş doğacak hepimizin üstüne. Yaprakların üzerinde çiy damlaları ışıldayacak. En kalın montlarımızı üstlerimize geçirip, serin havayı içimize çekeceğiz, ürpererek. Sizler, işlerinize doğru yol alırken biz tam tersi yol tutacağız. Herkes gider Mersin’e biz gideriz tersine misali.
Pek tabii ki projeyi bitirebilirsek. İyisi mi ben gidip uyandırayım bizimkileri...

AFİLİ YALNIZLIK

2006-10-16T15:45:00.000+03:00

Bir haftasonu daha bitti gitti. Hala gribim, hala uykusuzum.
Cumartesi evi toparlamakla geçti nerdeyse tüm günüm. Sonra bi Migros yapip uzun ve soğuk kış geceleri için silikonlu yorgan alırken buldum kendimi. Tabii bilumum bitki çayları, kek malzemeleri ve meyve suları eksik değildi alışveriş sepetimde. Eve geldiğimde yorgunluğumu bi vişne suyuyla atayım dedim, ufaktan. Türkiye’ye yeni gelmiş bravo markalı vişne suyu muhteşemdi, anneannemin eskiden yaptığı vişne suyunun tadı vardı, şaşırdım. Aldıklarımı apar topar yerlerine kendimiyse polar battaniyenin altına ve tv nin karşısında yerleştirdim. Sıla'nın tekrarını seyrettim. Bir gün önce seyretmeme rağmen şaşkın IHLAMUR dırdırlanmasın diye tekrar seyretmek durumda kaldım. Önüne meyve tabağı, çikolata, kabak çekirdeği, çay vb. yığdım. Sesini çıkartamadı Ihlamurum bi yedi bi seyretti. Eee! tabi memleketimin yağız delikanlısı Mehmet Akif Alakurt’u seyrederken mızmızlanacak hal kalmıyor kendisinde. En büyük fanlarındandır kendisi. Bundan öncede Ihlamurlar Altında’nın Yılmaz'ını takmıştı kafaya. Allahtan bu diziler varda kafamızı dinliyoruz.
Dizilerden sonra Survivor’a baktık bi sure. Yunanlı faşist tiplere kıl oldum.Türklerle konuşulmasına karşıymış bunların bikaçı. Arkadaş ne işin var orda o zaman? Vesselam öyle böyle bitti cumartesi. Pazar daha bi vasattı. Gazete bile okuyamadım. Ton balıklı penne ve limonlu kek yaptım, yedim. Cnbc-e ye takıldım. Niptuck yine süperdi. Bu arada Dream tv’ de Şebnem Dönmezli bi klip seyrettim. Şebnemcim ölşem ölşem ölşem hemen şimdi... diyordu hem seksi hem ironik. Parçanın adı Afili yalnızlıkmış. Bugün rapidshareden indirdim, dinliyorum sabahtan beri. Daha bi agresif yaptı beni ama olsun...

Health and Beauty

2006-10-06T17:20:00.000+03:00

Bugünün cuma olmasından mıdır? nedir bilmem bi hafiflik vardı üzerimde. Öğlen yemeğinde şöyle bi dışarı çıkıp dolaşasım geldi. Havanın güzel olmasıda buna etken oldu sanırım. Köprü yolu üzerindeki Akatlar MKM alışveriş merkezine keyifle attım kendimi. İlk durak Watsons mağazasıydı. Watsons, 1800 lü yıllarda fakirlere ücretsiz sağlık hizmeti sunmak amacıyla dispanser olarak kurulmuş sonradan mağazalaşmış bi tür kozmetik marketi. Son zamanlarda kozmetik, ıvır zıvır ihtiyaçlarıma fazlasıyla cevap veriyor ayrıca bütçeyi çokda sarstığı söylenemez, sanırım....?!
Watsons da çeşitli markalara ait envai çeşit ürünün yanında Watsons markalı ürünlerde satılıyor. Dediğim gibi ürün yelpazesi çok geniş. Ben bugün burdan; tırnak kutikul aparatı, keten tohumu, yanardönerli allık ve saç fırçası aldım. Poşetimi alıp yürümeye başladığımda mutluyum, mesudum dedim sırıtarak.
Ama demez olaydım o küçük cafemsi aksesuar butiği göz kırpıyordu bana alenen. Bütün küpeleri denedim ay! o olmadı bu oldu derken bi çift küpeyi kaptığım gibi kendimi Championun labirentimsi reyonlarında dolanırken buldum. İki üç pırtıda ordan aldıktan sonra zor bela attım kendimi dışarı. Bu cuma rehaveti bana yaradı ama cüzdanıma asla...

Cowgirl's Dream

2006-10-05T13:47:00.000+03:00

Dün bütün gece kabus gördüm yine... Rüyamda, Teksasda yaşıyormuşum ve uçsuz bucaksız arazilerim varmış benim. Bi gün atla pamuk tarlalarımı gezerken nehrin kenarında kendine yer edinmeye çalışan fakir mi fakir bi gonzales görüyorum, ona buralar benim git buradan, kafanı kopartırım senin diyorum nazikçe. Ama çok zor durumdaysan git ilerde ki biberlerin oraya bişiler dik, rızkını çıkar bide orda kara, küçük bi göl var ordan sula diyorum. O kara gölün yanına gidip elimdeki sopayla suyu karıştırıyorum, içinden bi insan kolu çıkıyor, çaktırmadan geri bırakıyorum gonzales farkına varmıyor. Ben de ağayım yaaa bozuntuya vermiyorum.

Bi yerlerim açıkta kalmış herhalde dün gece. Sabah pek bi mendebur uyandım, işe oldukça geç kaldım, yüzüm şiş davul gibi. Hani benim arazilerim var ne yapsam mübah havasındayım. Hahahha!

Replay

2006-08-31T17:16:00.000+03:00

...
Yıldızımı okşarken bir uçak geçse düşümden
Avaz avaz bağırıp sesimi duyursam
Ah çocukluğum camdan duvarlarım
Portakal çiçeği kokulu heyecanlarım
Kuş tüyüydü düşlerim umutlarım
Hani nerde arsızlığım umarsızlığım
Heyy uçak
Hey uçak
Uçak
Beni de al
Beni de buralardan götür
Nereye gidiyorsan
Beni de al
Beni de uzaklarıma götür
...

Feridun Düzağaç

Kaynarpınar episode 2

2006-08-23T15:08:00.000+03:00

Ama zaman beni yine yanılttı. Akşam oldu yattım sabah oldu kalktım. Kahvaltılar yaptım her gün birbirinden nefis. Bahçeden toplanan tazecik kıpkırmızı domatesler, kütür kütür biberler, babamın yörük amcadan satın aldığı annemin deyişiyle delce domatesler biz ona istanbulda cherry diyoruz, bademli kayısı reçeli, taze tereyağı... Bütün bi kış yapamadığım kahvaltıların acısını çıkardım. Bi de bol telveli türk kahvesini eksik etmedim üstüne. Sonra da hadi bana müsaade deyip keyif sigaramı tüttürmek üzere o kocaman çınarın altında ki kahvenin yolunu tuttum. Gazetelerimi de alıp oturdum o köşede ki kırık dökük masaya ... Tiril tiril esiyordu, yaprakların hışır hışır sesleri dalga seslerine karışıyor, gazetemin sayfaları rüzgarın etkisiyle dağılıyor ben büyük bir sabırla katlayıp okumaya devam ediyordum. Allalla dedim İstanbulda olsa sinirlenip tıkıştırır atardın çoktan, buranın havası iyi geldi sana. Bi de nasıl olduysa Harlequin serisinden bir kitap geçti elime, okuldan beri okumamıştım. Hatta annem kızım sen ne okuyorsun diye sordu, neden dedim? Sırıtıyorsun kendi kendine dedi şaşkınca bakarak... Aşk kitabı annecim dedim. Seriden bilindiği üzere zengin, genç ve yakışıklı çiftlik sahibiyle, kasabanın göze batmayan genç kütüphanecisi’nin ihtiras dolu aşk serüveni... Neyse onlarıda evlendirip dertop ettikten sonra bi huzur doldu içime... Her aşkın sonu mutlu bitermiş gibi hissettim.
Bol çiğdem çitlettim. Çitlettiklerimden dağ yaptım, karıncalar dağıttı dağımı...
Fazla alkol tüketmedim ne de olsa baba faktörü! Kendisi içtiği için herkes onun kadar içiyor zannettiğinden en iyisi 2 kadeh içip sıvışmak dedim. Her günün gecesinde yıldızlara bakarken günlerimi eksilttim takvimimden.
Her sabah koşar adım denize gittim, bomboşdu sahil hep. Serin suyun etkisiyle çakı gibi olan bedeni yağlayıp önce düz sonra çapraz binbir pozisyonda yakma teşebbüsünde bulundum. Bol bol yüzdüm. Hani bi sınırı vardır denizin, yüzersin açık renk biter koyulaşır altında ki derya, ürperirsin. İşte o bölgeyi bile bi çırpıda yüzdüm korkmadan, sanırım yaş ilerledikçe korkularım değişiyor.

Pazar

2006-08-14T16:25:00.001+03:00

Canım Ege'nin bol tuzlu, serin sularından sonra
pek bi yavan geldi klorlu sularda yüzmek...

Kaynarpınar episode 1

2006-08-09T15:10:00.000+03:00

İnecik köyünün sahile bakan mahallesidir Kaynarpınar.
Annemle babamın ballandıra ballandıra anlattıkları, her eylülde aksatmadan gittikleri şirin balıkçı köyü...
Gitmek hiç nasip olmamıştı bugüne kadar, eee! malum eylül, biz çalışanlar için tatiller bitmiş yeni iş sezonuna harala gürele giriş yapılmıştır çoktan...
Bu sene hiç aklımda yokken gelişen tatil seyri beni oralara savurdu, attı. İyi ki de atmış. Büyükşehrin hengamesini ve tüm senenin yorgunluğunu taşıyan bünyeye başka hiçbir yer böyle iyi gelemezdi. İzmirden maaile yol almaya başladığımızda bol virajlı upuzun bi yol kafamda ise bi dolu soru işareti vardı. Emekliler için biçilmiş kaftan çok beğeneceksin diyen aile büyüklerimin lafları biraz ürkütmüştü beni aslında. Ne emekliler mi? ben n’apicam orda demiştim içimdem.
Ya sıkılırsam sıkılmayı bırak ya market yoksa onu da bırak ya sigara bulamazsam korkusu sarmış ilk benzin istasyonunda su almam lazım susadım bahanesiyle çantamı tepeleme sigarayla doldurmuştum inanması zor ama fermuarı zor kapatmıştım. Seçilciğime buradan selamlar evet Seçil bol sigarayla gittim, üzgünüm. Hoş, oturup şöyle rahat rahat sigaranın dumanını savurdun mu bari? desem kendime o da olmadı, köşe kapmaca oynadım hep, çat orda çat kapı arkasında içtim mereti. Neyse bol viraj, bol sıcak, bol ter uzun zamandır böyle terlememiştim, ben söylenirken annem adeta mutlu oluyordu terliyorum diye ay! ne güzel işte toksinleri atıyor vücudun sağlıklı, teri atamazsan çok tehlikeli filan diye.
Homur homur yol alırken nihayet son sapakta bitti küçük köyün toprak yoluna girildi, beni bi şaşkınlıktır aldı. İndim arabadan, baktım, fırlattım babetleri şıpşıplarımı giydim, bye dedim bizimkilere ben ineyim bari iskeleye ...
İniş o iniş bi daha iflah olmadım zaten. Günbatımı her tarafı kızıla boyamıştı, küçücük iskele gerçek gibi görünmüyordu, minik kayıklar yanyana sıralanmış bikaç tanesi yeni dönüyordu iskeleye... İçlerinde ortayaş üstü tombul kadınlar ellerinde oltaları, yanık yüzleriyle gülümseyerek selam verdiler merhaba dercesine. Oh! be dedim kendime hoş geldin saklı dünyaya...
Etrafıma bakındım. Dediklerine göre hep yaşlılar vardı bu cennette ben de öyle bi intiba uyanmamıştı, nerden baktığına bağlı herhalde deyip boşverdim yaşlıyı genci, benim kuzenle gezinmeye başladım. Abla gel çınaraltına gidelim bişiler içelim dedi, iki adımda oradaydık. Asırlık çınar ağacı iskelenin hemen üst tarafındaydı onun yanında ise köyün çeşmesi, buz gibi pınar suyu akıyordu şırıl şırıl, adı üstünde Kaynarpınar bide minicik bir cami. Çay bahçesinin tahta sandalyelerine oturup bi çay bi sade gazoz söyler söylemez bizim kuzenin arkadaşları sardı çevremizi, gazozunu son hız hüpleten kuzen fırladı gitti . Aman be! dedim kendime mis gibi işte birazda yalnız kal. Oturdum bi süre, ne kadar bi süre bilmiyorum ama. Zaman durmuş burda dedim...

O Köy...

2006-08-08T15:06:00.000+03:00

Çocukluğumda sevmezdim ben köyü hiç. Dedem kızardı sevmiyorum diye. Sen nasıl benim torunumsun derdi rahmetli. Ben; bu bahçeleri bu tarlaları hep sizin için yaptım, bak kızım bu ağaçların hepsini elceğizlerimle diktim, yeşerttim derdi. Bense hayır ben köylü değilim o köy benim değil ben Almanya’da doğdum köy sevmem diye inat eder, gitmemek için binbir bahane uydururdum. Yok ben alerji oluyorum, orası kokuyo, ellerim kirleniyor, ders çalışmam lazım diye... Çoğu zaman kar etmezdi ağlayıp sızlanmam. Babam, hadi herkes hazırlansın marş marş derdi en sonunda dayanamayarak. Kardeşlerim oh! yine gitceksin ne güzel biz gidiyorsak sen de gideceksin diye etrafımda dönerler beni iyice sinir ederlerdi. Bense boynumu bükerek arabanın arkasına oturur, upuzun yolda sıralanmış tarlalara bakardım poflaya poflaya! Allahım derdim hemen büyüyüp hiç gitmesem köye. Annem ortamı yatıştırmak için Robinson Cruose’dan alıntılar yapardı yolda giderken. Bir gün olurda bindiğimiz gemi batarda bi adaya düşersek doğal ortamda hayatımızı sürdürebilirmişiz ağaç kökleri ve binbir bitkiyi kemirerek, ateş yakmayı öğrenmeliymişiz ve pratik için bahçe çok uygunmuş felan felan. Böyle uzun seneler geçti ta ki ben üniversiteyi kazanana kadar. Ne zaman ki ben üniversiteyi kazandım, geldim en büyük kente, işte tam da o vakit oldu herşey. İstanbulda ki ilk baharımdı Sultanahmette öğrenci yurdunda kalıyordum, kızlarla çıkıp geziyorduk o cafe senin bu benim. Çiceklere, göğe bakıp birbirimize memleketlerimizi anlatıyorduk biraz da şaşkınlıkla. Düne kadar biz değildik sanki kaçarcasına kopup gelen o küçük kentlerden. Neyse, işte o vakitlerdi benim köyümü anımsamam, özlemem. Önce gelincikler açmıştır şimdi dedim, renkli renkli ne güzel, bide çağla da çıkmıştır, ay! ne güzelde yenirdi şimdi olsa , babam mangal yapardı, dedemse filizlenmiş dallara bakar Allah’a verdiği nimetler için usulca dua ederdi. Şimdi okul bitti, hayat gailesi aldı yürüdü. Senede iki bayram gider olduk, gidişlerimiz gidiş değil...

Google Earth* Vışşşşş

2006-07-21T16:30:00.000+03:00

Gözünü sevdiğimin google earth’u memleket hasretine birebir vallahi. Orası seninle gözgöze geldiğimiz yer burası elele tutuştuğumuz yer misali geziyoruz sanal alemde...
O köy senin bu köy benim; tarla, bağ bahçe tespit edildi.
Çat kapı geldim diyecek kadar ayrıntılı öğrenildi arkadaşların memleketlerinde ki evleri. Tatil için seyahat edilecek ülkeler hatta gözü çıkarılarak girilecek plajlar belirlendi.

Ağzımız açık seyrettiğimiz cnbc-e dizilerinin pek de hayal ürünü olmadığı, kahrolası savaşlarda nice zavallı insanı katleden güdümlülerin neredeyse sıfır hatayla isabet alması hiç şaşırtmadı, çok üzülündü.

*http://tr.wikipedia.org/wiki/Google_Earth

Tral lalallalaaa

2006-07-04T16:42:00.000+03:00

Günlerden salı ama bomboş oturmalar var şirkette...
Ayşe teyze çay yok mu? ben bi kahve mi içsem ? acaba diye seslenenler,
bahçede sigara, bol kahkaha...
İtunes’dan yükselen müzik dolduruyor çevreyi.
Dans edip çoşanlar arada suspus oturup nette okeye takılanlar.
Sevdim ben bu halini...

A be! Tatil

2006-07-03T16:12:00.000+03:00

Hava çok sıcaktı yolda çok bunaldım...
Klimayı açtım soğuk geldi, kapadım terledim.
Yağmur yağdı bi ara şaşırdım.
Kenan dinledim çakkıdı çakkıdı, oyalandım.
Acıktım üj bej küfte yedim, şiştim.
Kendimi hemen gölgeye atmak istedim şöyle bol telveli bi türk kahvesiyle...
Ev çok güzeldi, denizin yanıbaşında tepede...
Üç gün iki gece yedim, içtim, arada badem yedim 1 kg. kadar
Bikaç paket sigara, bi düzine soda, çamlıca gazozu içtim bol bol.
Mutaassıplığım tuttu en kapalı bikinimi giydim mavi mavi.
Az biraz güneşlendim.
Bol yosun az denizanası
Elimde garip bi muz ağacıyla döndüm ben...

Çay Kaşığı

2006-06-15T14:17:00.000+03:00

Yaz gelir...
Fesleğen, karanfil diker
pencere önüne...

Bi elinde ince belli içre bol şekerli tavşankanı
Bi elinde sigarası
tüttürür...
akşam vakti
yağmur yağar incesinden...

İki şıngırdatır çay kaşığını
Bırakır.

...
ne şebnem görmüştür ne kırağı tanır
ama iyi konuşur, bir kitap gibi
rastgele çiçeklere arada bir bakar
cansız cam ardından, tül perdelerden

B.Ortaçgil

domatesin çekirdeği kırmızı kırmızı....

2006-06-13T14:32:00.000+03:00

Ihlamur, dün Beşiktaş’ta gezinirken bana ne zamandır aklımda olan ayaklı tepsiyi almış, yanına da şeker kırmızısı bir boya, şöyle kımıl kımıl civcivli bir boya. Son zamanlarda bana nerden geldiyse bi kırmızı merakı geldi. Herşey kırmızı olsun istiyorum. Kilim kırmızı, mum kırmızı, o kırmızı, bu kırmızı nerdeyse kırmızı diye hergün kan kırmızı karpuz koyucam masaya.

Peki tepsim de kırmızı olucak ama nasıl ? diye düşünürken. Dün, en kırmızı Simiole’nin sayfasında gördüğüm kirazlı yaz çantası bana kıpkırmızı kirazlı bi tepsinin hoş olacağı fikrini verdi. Muhtemelen kiraz olacak kımıl kırmızım, pek hoş olacak...

Bu tahta boyama sevdası Ihlamur’un beceri geliştirme ve sosyalleşme periyotlarından birinde ortaya çıktı. Relax olmalıyım, tahtaya dokunmalıyım, tahta boyamayalım diye haftada bi kaç gün Beşiktaşı mesken edinen Ihlamur, işin pratiğini kısa sürede kaptıktan sonra nereye kadar boyama deyip bu aktiviteyi de bi şekilde sonlandırmıştı. Hatırlarım o vakitler allısı morlusu, çiçeklisi böceklisi binbir çeşit boyamayı konu komşu akrabaya, gelin olup giden, gurbete düşen eşe dosta hediye edip mutlandırmıştı insanları.

Yani herkes nasibini almıştı Ihlamurun boyamalarından bi şekilde...

Beniyse bir kış günü düşürmüştü bu renk cümbüşüne....
Ben, ne yapacağımı bilemez halde evin içinde fır dönerken gel ben sana boyama öğreteyim hoşuna gider sen de boyarsın diye beni yoldan çıkarmış, tüm gün zımpara, boya, zımpara diye diye beni tekrar hale yola sokmuş, papatya çayımdan bile daha etkili olmuştu.

Aldım, tepsimi gözümün önüne koydum ilk haftasonu boyanmak üzere...

Kırmızıya kıpkırmızıya...

Yaz Menüsü

2006-06-05T19:45:00.001+03:00

Yeşillenmiş çimen, rengarenk açmış güller, ağır basan meyvelerinden dolayı iyiden iyiye dalları sarkan dut ağacı ve oradan oraya gezinen üç küçük kaplumbağamız...
Bahçemiz yaz moduna girdi artik. Genelde şirkette ögle yemeği sorundur bizim için.
Ama yazın gelişiyle ziyafete döner sofralar...
Bugün yaptığımız gibi karpuzlar kesilir, peynir dilimlenir, yanında köy ekmeğiyle leziz sofralar kurulur. Aç mideler doymak bilmez iştahlarıyla çatal çatal tüketirler tabaklarında ki güzellikleri.

İzmir'in kavakları dökülür yaprakları...

2006-05-29T20:17:00.000+03:00

Apar topar Izmir'e gidişim.
Uçak korkumu zaruriyetten yenişim.
Maaile toplanmaya serzenişim.
Heyyo yuppi! nidalarıyla son buldu.

de ki

2006-05-04T12:34:00.000+03:00

"2

yaşamın, seni ulaşman gereken düzeyin altında
tutmağa çalışan eğilimlerle (bu arada kendininkilerle de)
savaşmakla geçecek. - bu yüzden de, ulaşman
gereken düzeye ulaşamayacaksın; yani, başarılı olacak
o eğilimler, sonunda. zaten, belki, istedikleri de budur:
senin, onlarla savaşmak yüzünden, ulaşman gereken
düzeyin altında kalman...
ama savaşacaksın, gene de: sonuç her iki durumda da
aynı olmayacak mı zaten - sen, zaten, ulaşman
gereken düzeyin altında kalmayacak mısın ki? - ama,
savaşırsan, en azından (nereye gelebilirsen) geldiğin
düzeye savaşarak gelmiş olacaksın - - bu da boşuna
olmayacak.

4

yaşamın, kendi kendine ağırlık haline getirdiğin
şeylerin altında ezilmenin süreci olacak.
yaşamı 'hafifçe' yaşayabilseydin, yaşamın olayları da
uçup giderler, sana yük olmazlardı - ama o zaman da,
uçucu, boş olurdu yaşamın. bu yüzden, yaşadığın her
olayı 'ağır'laştıracaksın; ki uçup gitmesin, omuzuna
çöksün; sen de onun yükünü taşıyasın.
yaşaman, yaşamın yükünü yüklenmek olacak.
yaşam, yükleneceğin yüktür.
yaşamın, yükündür.

Oruç ARUOBA

DIET

2006-04-26T12:28:00.000+03:00

Son ay yaptığım fazla mesainin getirdikleri ve götürdükleri neler diye sorsam kendime…
Getirdiği fazladan 3-4 kilo, şişkince bi göbek pırtlaması derdim, götürdüğü ise uyku düzenim olurdu herhalde.
Bahar bitti bitecek önümüz yaz benimse hala kilolarla başım dertte.
Geçen aylarda denenmiş bikaç başarısız diyet denemesinden sonra pazartesi günü, geçmiş senelerde beni kilolarımdan 2 hafta gibi kısa bi sure içinde kurtarmış olan Muzaffer Kuşhan’ın simit - ayran diyetine başladım.
Diyetin yanında Shakira’nın Hips don’t lie klibiyle yapılacak birkaç egzersiz, daha doğrusu oryantal, yerli dansı figürleri karışımı koreografi bana yardımcı olacak diyor, bu işi sonuna kadar götüreceğime inanıyorum.
İnanmak zorundayım.
Uhüüü!

DIRDIR KURABİYESİ

2006-04-22T20:29:00.000+03:00

Geleneksel cumartesi akşamüstleri…
Ihlamur, küçük mutfağında, mis gibi kurabiyeler pişirme çabasında…
Bir yandan söyleniyor diğer yandan tutturmuş bi türkü gidiyor.
Seveeeemedim karaaagözlümmmm yıllarrrr boyuncaaaaa
Mahlepli kurabiye, taze demlenmiş çay, akşama ise mercimekli bulgur var.

HAFTA SONU

2006-04-21T13:46:00.000+03:00

Bütün haftanın koşuşturması bugun nihayetlenecek. Nisan başından beri süregiden mesai trafiği bu hafta sonu sekteye uğrayacak sanırım...
Son projeyi de bitirdik. Bu akşam Ice Age ’i seyredeceğim en sevdiğim arkadaşlarımla birlikte. Güzel bir haftasonu olması ümidiyle...

KASTRO

2006-04-17T17:13:00.000+03:00

Küçük bir haftasonu kaçamağı...

Cumartesi arkadaşlarla yapılan, yeşil bir yolculuk sonrası varılan noktaydı Kastro. Uzun zamandır gidilmeyi bekliyordu belleklerde... Aniden verilen bir kararla sabah yola çıkılacak, Tekirdağ-Saray güzergahından yol alınacaktı. Nitekim öyle de oldu. Saray’a vardığımızda gün yeni ağarmıştı, caddeler boştu. Esnaf, kepenklerini yeni açıyordu mahmur gözlerle...
Biz ise temiz havanın ve erken uyanmanın verdiği rehavetle çevreye bakıyorduk. İki kız, Migros veya Tansaş tabelası aradık hemen. Hijyenik yiyecek-içecek alınacak, arabanın boş bagajı tepeleme doldurulacaktı. Zaten asırlardır bu yük kadınların değil miydi?

Biran önce sabah sigarası yakılmalıydı; ama boş mideler buna izin vermiyordu. Kısa bir bakınmadan sonra, adını içinde bulunan Atatürk büstünden gayrı "Atatürk Parkı" olarak aldığını düşündüğümüz çay bahçemsi parkta günün ilk çaylari içildi, simit peynir afiyetle mideye indirildi. Çevre esnaftan nevale alındıktan kelli, bekliyordu bizi kavisli yol eğrisi. Uzun, yeşil tarlaların kenarlarından süzülerek, inekler ve minik buzağılar eşliğinde yol almaya devam ettik. Ta ki Çamlıköy (Kastro) Ormaniçi Dinlenme Yeri tabelasını görene dek... Sağa saptığımızda henüz asfalt dökülmemiş, ancak bir arabanın geçebileceği darlıkta patikamsı bir yol karşıladı bizi... Arabanın tabanı arada yere çarpıyordu ve temkinli bir süratle ilerliyorduk. Göz alabildiğine yeşil Istranca Dağları, meşe ve karaçam ormanları, papatyalar, yabani sümbüller ve adını bilmediğim nice çiçek sabahın ilk esintileriyle usulca salınıyorlardı. Uyanmış doğanın mis kokusu arabanın içine dolarken bir an önce inmek için ufukta yolun sonunu gözlüyorduk. Bu sükuneti arkadaşımın feryadı bozdu: "Bakın doğan nasıl da uçuyor!" Evet ilk kez bir doğan görüyordum. Kendimi Arizona kanyonlarında gibi hissettim. Kent yaşamı insanı özünden bu kadar koparabiliyor, bir kuş görmek böyle şaşırtabiliyordu bizleri. Sanki doğa yalnızca “National Geographic”e özgüydü ve biz yalnızca beyaz camda görüp hayal edebiliyorduk.

Bir kaç kilometre sonra Kastro Milli Parkına ulaşmıştık. Üç kuruş parayla giriş yaptığımız Karaçam ormanı muhteşemdi. Nereye oturacağına karar veremeyen bünyeler uygun bir yerleşim paniğindeydi.

Nehrin - Kastro Koyu'nu ikiye bölen bu nehir “Bahçeköy Nehri” aynı zamanda Tekirdağ-Kırklareli sınırını oluşturuyormuş - kenarında yer alan piknik masalarından birine kendimizi hemen attıktan sonra grubumuzda ki erkekler mangalı alelacele yakmak ve alınan sucukları bir an önce midelere indirmek derdine düşmüşlerdi bile. Yenilen sucuğu hazmetmeden kalkmaya niyetimiz yoktu aslında ama nehir o kadar cazipti ki yerimizde duramıyorduk. Masayı acele toparladıktan ve çevre köpeklerine kışkış dedikten sonra nehir boyunca yürüyüp denize dökülüş noktasında sahile adım attık. Yüzlerce midye kabuğu, irili ufaklı o kadar çoktu ki hangisini toplayacağımı şaşırmış bir halde bakındım. Bi kaçını alıp sokuşturduğum çantam şıngırdamaya başlamıştı bile.

Önden giden grubun erkekleri ve arkadan gelen romantik çiftimiz eşliğinde nehir bisikletlerine doğru yollandık ulen! dedim kendi kendime, yine yalnızsın sevgilin nerede? Canım arkadaşımın sevgili eşi, ... ciğim ile bisikletli nehir gezimiz başlamış oldu. Biz önden diğer grup arkadan sağ sol yapamayan vites koluyla debelene debelene bacaklara kuvvet uygun tempoyla pedallar çevrilsin ve gelsin nehir. Önce algılamadım fazla bişi, görmedi gözlerim, yaklaştıkça içine girdikçe doğanın, hayretler içinde kalmaya başladık. Kuş sesleri eşliğinde bi bizden bi arkada ki gruptan aaa! sesleriyle yol aliyorduk. Aaa! bak su kaplumbağası aaa! bak küçük kurbağa, aaa! bak o doğan yine uçuyor...

Ta nehrin ucuna kadar geldikten sonra küçük bir şelale karşıladı bizi. İnen indi bisikletlerden, kayalıklara çıktı. Ben yine kaldım öylece en iyisi dedim güneşlenmek bisiklet tepesinde, esasen gözüm yememişti orası ayrı. Dönüş yolu da ayrı bi keyifti yarışa yarışa, döne döne geldik başladığımız yere. Karnımız acıkmıştı yine, bacaklarımızda ki karıncalanma hissiyle yalpalaya yalpalaya masamıza gerisin geri geldik. O masayı beğenmedik öbür masaya geçtik. Yine mangal tekerrür etti yandı, közlendi, yenildi, içildi.
İçildi, içildi, içilmeye devam edildi... Pof!

Romantik çiftin romantik bayanı ve antiromantik ben ormantik bir ortamda çiçek dermeye karar verdik, keza ben daha önce gitmiş olduğum abdesthane dönüşü gözüme kestirdiğim çiçekleri, meridyen ve palelel olarak hafizaya kaydetmiş idim. La laaaa laa’lar eşliğinde başlayan harekatımız, kardelenvari beyaz, nazenin, sapları upuzun tamda uzun cam vazoma pek de yakışacak diye düşündüğüm güzide çiçegin önünde sakın koparmayınnnnn! nidasiyla bölündü.
Peh! Gözlerim anlamadı bekçi sandım. N’oldu dedim. Romantik olanımız ay! dedi köklerini okşamaya başladı çiçeğin. Kırmızılı adam yaklaştı ben dedi; Gelirim buraya her hafta başka gruplarla, gezdiririm buraları, oraları bu çiçek çok değerlidir , göl soğanıdır bu ”Leucojum aestivum” yane koparmayın. Bak bu İstanbul gelini üremeye engel oluyorsunuz, felan felan. Kendimi kötü hissettim Ağaç kurbağası zıpladı sonra önümüze, tuttu adam aaa! dedi, biz baktık. Gidin Manisa lalelerine bakın dedi, peki dedik, koparmayin ama dedi. İyi dedik baktık, döndük.
Anlattık erkeklere nasıl yani dediler. Büyük abi dellendi, ben bi bakim soruşturayim ortalığı dedi. Gitti. Döndü sonra güzel anlatıyor çocuk dedi.

Üstüne vişne votka içtik, gülmeye başladık. Çok güldüm ben ondan sonra hep güldüm.
Hepimiz güldük. Kalktık, toparlandık sonra, çevreyi temiz tuttuk mis gibi. Gözüm arkada kaldı kırmızılı adam kızar mı? çöp bıraktıysak diye bakındım. Yola çıktık sonra Saraylı olan arkadaşımız hoşcakal Saray dedi. Ben de içimden dedim, hoşça kal diye...

...

2006-03-15T14:47:00.000+02:00

Onüç günün mektupları

2006-03-13T17:04:00.000+02:00

...
Kahvenin önünden otomobiller geçiyor. Bir tane de at arabası. Seni düşününce o atı da seviyorum. Çay içiyorum. Artık ıhlamur içeceğim. Ne yumuşak, çağrışımlı, bağışçı, düşçül şeydir ıhlamur. Evimizin önünde bir ıhlamur ağacı olsun. Sen saksıda da yetiştirebilirsin ıhlamuru.Gece yatakta Memo'yla hep seni konuştuk. Susunca seni sustuk. Uyuyunca seni uyuduk.

*Akşamları eve döneyim, kapıyı sen aç: gözlerin... Memo okuldan dönmüş olsun. Kaçıncı sınıfta olsun?

*Duygulu bir adamım ben. Bir film görmüştüm eskilerde; bir Fransız filmi; adı: "Je suis un sentimental" O filmdeki adam gibi miyim nedir? Öfkem belli olur, coşkum ortaya çıkar da sevincim, üzüncüm dibe akar, orda büyür.

*Yalnız seninle güçlüyüm. Sen olmasan bir anlamım olmaz. Sev beni.

*Yaşayacağız.
...

Cemal Süreyya

Siste

2006-02-28T15:46:00.000+02:00

Ne tuhaf, siste yürümek!
Her çalı, her taş ıssız,
Ağaçlar görmüyor birbirini,
Hepsi de yalnız.
Hayatım aydınlıkken henüz
Dostlarımla doluydu dünya.
Çöktü işte şimdi sis,
Biri yok ortalıkta.
Karanlığı bilmeyen
Bilge değil, olamaz.
İnsanı ayıran her şeyden,
Karanlık: hafif, kaçınılmaz.
Siste yürümek ne tuhaf!
Yalnız olmaktır yaşamak.
Kimse kimseyi tanımaz,
Herkes yalnız.

Herrman Hesse

Pablo Picasso...

2005-10-18T11:33:00.000+03:00

Sabancı Üniversitesi Sakıp Sabancı Müzesi (SSM), 24 Kasım 2005-26 Mart 2006 tarihleri arasında 20. yüzyılın en büyük ressamlarından Pablo Picasso’nun eserlerine ev sahipliği yapacak. Türkiye’de Batılı bir sanatçıya ayrılan ilk büyük sergi olma özelliğini taşıyan "Picasso İstanbul’da" başlıklı sergide, aralarında ressamın İspanya’daki ilk gençlik yıllarına ait çizimlerin de bulunduğu, tüm dönemlerini kapsayan 135 eser yer alacak. Paris ve Barselona’daki Picasso müzelerinden, Musée d’art moderne Lille Métropole’den, FABA’dan (Fundación Almine Bernard Ruiz – Picasso para el Arte) ve aile koleksiyonlarından Picasso’nun torunu Bernard Ruiz-Picasso tarafından seçilen eserler kronolojik olarak sergilenecek. Sabancı Holding’in desteğiyle düzenlenen sergide, sanatçının çalıştığı stüdyoların ve yakın çevresindeki kişilerin, ünlü fotoğrafçılar tarafından çekilen fotoğrafları da yer alacak.
Sergi ve katalog çalışmaları, Picasso biyografisti Marilyn McCully tarafından yapılıyor. Sergi için hazırlanan katalogda, John Richardson ve Michel Leiris gibi uzmanlar tarafından kaleme alınan makaleler yer alıyor. Türkçe ve İngilizce olarak hazırlanan kataloğun, Picasso hakkında araştırma yapanlar için önemli bir kaynak görevi görmesi bekleniyor.
Sakıp Sabancı Müzesi, sergi boyunca düzenleyeceği seminer ve film gösterimleriyle, ziyaretçilere Picasso’yu daha yakından tanıtmayı hedefliyor.

Garfield...

2005-10-12T10:12:00.000+03:00

Mırıldandıklarım...

2005-10-11T15:17:00.000+03:00

mırıldandıklarım, öğrenmeye çalıştıklarım...
...
kırdın mı incittin mi birilerini
kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler?
kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
yeniden düşünmeliyim
dostluklarımı, ilişkilerimi
gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı?
yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
borçlarımı ödedim mi?
doğru seçtim mi soruların fiillerini?
tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
geri verdim mi aldıklarımı:
aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları,
kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
yokladım mı duygularımı
hâlâ sevebiliyor muyum insanları?
ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma
ovmalı umutları
saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan
ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım
mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar
arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettiğimiz zulalar
gece telefonları, ıssız konuşmalar
mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler
uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey
o kadar çok anlattım ki
kendime kaldım anlatmaktan...
bunaldım kendisiyle boğuşmasını
başkalarında çözmeye çalışan insanlardan
usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan,
ofset duyarlılıklardan
kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum
'içtenliğin' ya da 'dünya görüşünün' kirletmediği
kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum
aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları
vitrin camlarına yansıyan yüzlerde
bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar
hâlâ bir umut var mıdır?
çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde
ne çıkmaz sokaktayım ne de mutsuz
sadece rüzgârlardan daha güçlü olmak istiyorum o kadar
açık denizlerde nice yolculuklara yelken açarken
kış güneşinin mutlu ettiği bir kedi gibi mutlu, emin, tasasız
sere serpe ve keyifli olmak tek isteğim ve dileğim
...

Murathan Mungan

Çocukluğuma dair...

2005-09-28T15:30:00.000+03:00

Sonbahar geldi uçtu leylekler.
Okullar açıldı, koştu çocuklar
Eylül, ekim, kasım mevsim ayları
Memiş dayı ekmiş tarlaya buğdayı.

Demirciköy

2005-08-31T16:14:00.000+03:00

Yazın son demlerinde keyifli bir haftasonu kacamagi icin ...

Yenilgi Günlüğü

2005-08-04T11:18:00.000+03:00

...
perşembe

...
yersiz bir hamaratlı, bir görev duygusu
bir sarı lale kadar makbulse
akşamüstü bir kadına sunulan
...

çaresizlik değil yenilgi. (sonradan övülecek)
herkesin içinde yürekle buluştuğu bir yerdi
...

durduk ve yenilgiden umutlandık
başkaları başka şeyleri seçtiler
seçsinler

...
çarşamba günü sanki her şeyimiz tamdı
motorlar sirenler gidip gelişler
koyduğunu koyduğun yerde buluşlar
belki güzel bir takım şeyler
ama artık vakit akşamdı.

...
perşembe.
bir uzun ses bekledim. oturmadım
...
sabahı bekledim. cumayı
...

Turgut Uyar

Sarnıç

2005-08-02T20:40:00.000+03:00

....
Döndüm buraya Tarihi Coğrafyayı aşıp, söktüm her alfabeyi sanki, iklimleri ve dar sokakları, rastlantıyı ve belleğin kuytu yüzünü, saati, sayıları, sonluluğu öğrendim.
Döndüm: Aramamak için sonuncu yolu yankımı ve yansımı bir buluta gömdüm. Döndüm: Yeni bir yangın kurarım diye eski bir kıvılcımı tutup kökünden. Döndüm ki, döndüğüm yerde değildim.
Enis Batur

Tatil...

2005-07-15T16:24:00.000+03:00

Geldi beklenen vaadedilmis gunler...
Tepe tepe kullanmalı..

Can Sıkıntısı...

2005-07-07T16:28:00.000+03:00

Bütün kış güzel güneşli günlerin özlemiyle yanıp tutuşan şu bünye'nin çelişkisi yordu beni.Bahçede toplanmadan beton zemine düşen dutların iç bayan kokusu bir yandan sokaktaki kanalizasyon çalışması diğer yandan kapattı bizi yine dört duvar arasına...Saçmasapan klima serinliği ve projelerin bitmesinin üzerimizde bıraktığı rehavet monitörlere bomboş bakmaları getirdi ...Bakıyorum ama öylesine msn, blog, snood sıkıldım...Çıkıp gitmek istiyorum.Ama nereye....

go...

IKEA

2005-06-02T16:01:00.000+03:00

Artık zamanımızın çoğunu bilgisayar başında geçiriyoruz. Bu da çalışma masalarını ihtiyaçlarımıza göre düzenleyebilmemizi ve ergonomiyi gerektiriyor.

Ikea katalogunda ben oldukça zevkli ve bütçeme uygun tasarımlarla karşılaştım. Bakmakta fayda var.

http://www.ikea.com.tr/

Ikea Johan serisi

Gel tezkere

2005-06-01T17:01:00.000+03:00

Kardesimin terhis olmasina 13 gun kaldı. Yuppi!

Scream

2005-06-01T16:57:00.000+03:00

Norveç'in başkenti Oslo'nun büyükşehir belediyesi, Munch Müzesi'nden çalınan ünlü ''Çığlık'' tablosunun bulunmasına yardım edeceklere 250 bin euroya kadar para ödülü verileceğini bildirmiş.
Ressam Munch'un (1863-1944) ''Çığlık'' ve ''Madonna'' tabloları, 22 Ağustos'ta Munch Müzesi'nden, ziyaretçilerin gözü önünde çalınmıştı. Umarım biran önce bulunurlar.

scream

2005-04-14T14:12:00.000+03:00

çok sevimli

2005-04-14T13:41:00.000+03:00

renkli pamuklar sonunda açıldı...